December van de partij tijdens Night of the Promz 2016!

december

In de aanloop naar 21 & 22 mei vormt deze weblog een podium voor verschillende mensen die betrokken zijn bij de organisatie van Night of the Promz. Zij geven u graag een kijkje in de keuken van dit grootse evenement. Wie Night of the Promz zegt, zegt natuurlijk Wim Bakker. Ook bij deze editie zal hij als musicerende presentator (of presenterende muzikant?) zorgen voor een écht Promz-sfeertje. Ondanks dat de Millingse tam-tam zijn werk al gedaan heeft, kan nu officieel bevestigd worden dat de band December op zal treden tijdens de twee concerten. Wim vertelt u er graag meer over in zijn blog:

Zo eens in de zoveel jaren gebeurt het dat muzikanten elkaar treffen en als puzzelstukjes bij elkaar passen. Ik vergelijk dat wel eens met het Nederlands elftal van 1988. Of met bijna alle grote bands die zoals wij ooit in een garage begonnen. De kracht van zo’n groep is dat iedereen een taak heeft en die als vanzelfsprekend uitvoert. Zo ook bij de band December.

De tijd was er rijp voor. Nederland gleed wekelijks als Travolta’s op verlichte dansvloeren en de discobollen, biertanks en uitsmijters deden hun intrede. Zo ook bands die konden leven van hun ‘kunstje’ waarmee de eerste lichting ‘beroepsmuzikanten’ een feit was. Sommigen omdat er nu eenmaal ergens muziek bij hoorde en een enkeling omdat ze zich wisten te onderscheiden in dat wat ze deden. Omdat er een visie achter zat, en elk gespeeld nummer precies was bedacht voor dát moment. Juist die vier mannen met die visie kwamen elkaar tegen in 1980. Een viertal mannen met passie die maar een ding wilde: muziek spelen die aansloeg en van optredens heuse concerten maken. Iets wat voor die tijd compleet nieuw was. Na 4 jaar, in 1984, kwam de gouden greep: de Queenmedley. Heel Nederland zou weten dat als eerste band ooit de mannen van December ‘Bohemian Rhapsody’ gevat in een Queen-medley live als slotstuk van de avond op het menu had gezet. Met 5 dagen per week optreden door Nederland, België en Duitsland was de band uit het uitgaansleven niet meer weg te denken. Zo was 1985 een jaar dat de mannen 230 keer in een jaar in de inmiddels beroemde stadsbus stapten om ergens hun ‘kunstje’ te mogen doen. Vaak meer dan 14 uur per dag onderweg, aan het op- en afbouwen en optreden.

Als gitarist Bert Kabelaar als eerste omvalt door de werkdruk hangt in 1990 ook Theo Hofman door dezelfde werkdruk zijn bas aan de wilgen. Zijn plaats wordt ingenomen door Morris Holtzhuizer, nadat er meer dan 60 sollicitanten aan het Gengske de trap op waren geweest. Bert wordt vervangen door de net afgestudeerde Fred Piepenbrock en als leadzanger komt ‘The Voice’ uit Nijmegen in beeld in de persoon van Frans Hondijk. Opnieuw blijkt de samenstelling een gouden greep. Wanneer de band in 1993 al enige tijd met Borsato door het land trekt als vaste begeleidingsband, vraagt Marco waarom ze zélf niet eens meedoet aan de Soundmixshow van Hennie Huisman. Daarop stuurt Hondijk een bandje van de band Styx in en na drie voorrondes staat de band in 1994 met ‘Babe’ van Styx in de finale en zien maar liefst 3.8 miljoen mensen, inclusief twee volle zalen in De Linde in Groesbeek hún December derde worden achter winnares Shirley Bassey. De Soundmixshow legt de band bepaald geen windeieren en de optredens, inclusief het begeleiden van Borsato krijgt landelijke vormen. Tot in 1995 het doek valt. De koek is op. Psychisch als fysiek. Als afscheid wordt voor 3000 mensen in het land van Maas & Waal met René Froger de band uitgezwaaid, en in Groesbeek staan opnieuw 3000 mensen de mannen voor de laatste maal toe te schreeuwen.

Als 20 jaar na dato een beroep wordt gedaan op de band om een reünie concert te organiseren lukt het bijna om iedereen weer op een podium te krijgen. Bijna. Tweemaal wordt vorig jaar voor een uitverkochte zaal nog één keer The Voice, Queen, Emmerson Lake and Palmer, Music en Gigolo gespeeld. Om nooit meer in de Soundmixformatie op te treden. ‘When Hell Freeze over’ zo stelde The Eagles om ooit weer samen op een podium te gaan staan, en schijnbaar is het concept The Promz nou net dé trigger geweest om de gouden formatie weer bij elkaar te krijgen. Als enige is het Ons Genoegen gelukt om, op Fred Piepenbrock na (hij moest zelf optreden en Bert speelt in Turkije) de bandleden van de Soundmixshow weer achter één microfoon te krijgen. Mannen van een band die een missie had en een ‘kunstje’ met passie kon en die inmiddels door ongelooflijk veel bands wordt gezien als een instituut. Ooit begonnen op die ene dag in die ene garage in Groesbeek. Met soulbroeken en Gibsongitaren, een Hammondorgel, een Fender basgitaar en een Slingerland drumstel. Die muziek als hoofdmoot hadden, niet wilden denken in kleuren of heilige huisjes. En dat is nu precies de link met deze Promz. Het gaat om muziek in haar puurste vorm. Niet om de kleur, het poppetje, de herkomst of vereniging. Samen muziek maken, samen lachen, samen afzien, samen repeteren, samen een ‘kunstje’ doen.

Met visie. Vooral visie.

Wim Bakker

Volg ons op  facebook-logo_318-49940

Music connects all